Loading...

Mity i fakty na temat zaburzeń odżywiania – Część II

Zaburzenia odzywiania prawdy mity anoreksja bulimia

Zaburzenia odżywiania są dla wielu osób niezrozumiałe, obce i odległe. Zwłaszcza dla bliskich osób cierpiących z powodu anoreksji, bulimii, kompulsywnego objadania, ortoreksji lub innych rodzajów ED (Eating Disorders). Ten blog ma za zadanie między innymi poruszać zagadnienia dotyczące edukacji w kwestii zaburzeń odżywiania, jak również obalać mity które wokół nich narosły. W pierwszej części artykułu zebrałam kilka błędnych przekonań funkcjonujących w polskim społeczeństwie. W tym wpisie przedstawiam kolejne.

Jakie są najczęściej występujące mity na temat zaburzeń odżywiania?

Mit 6: osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania są albo przeraźliwie chude albo otyłe

Prawda: Zwłaszcza w przypadku bulimii, osoby cierpiące na to zaburzenie, często mają wagę „w normie” (zgodnie ze wskaźnikiem BMI). Nie lubię słowa „norma” i „normalny” bo według mnie każdy z nas to indywidualna jednostka, jednak najczęściej osoby które zmagają się z bulimią nerwową wyglądają „jakby” nic specjalnego im nie dolegało. Równie mylnie można ocenić osoby, których waga przekracza normę wskaźnika BMI. Nie muszą one wcale mieć problemów z kompulsywnym objadaniem się. I również osoby bardzo szczupłe, mogą być całkowicie zdrowe. Pozory potrafią zatem mylić i nie warto uznawać wagi danej osoby za jedyny i obiektywny wskaźnik tego, czy cierpi ona na zaburzenia odżywiania.

Mit 7: zaburzenia odżywiania są dziedziczne

Prawda: Nie ma badań potwierdzających to przekonanie. Nie stwierdzono naukowo, przynajmniej na chwilę obecną, aby zaburzenia odżywiania były przenoszone z pokolenia na pokolenie. Źródła naukowe wskazują jednak na pewne genetyczne zależności, jeżeli chodzi o cechy temperamentu, budowę mózgu, stopień wrażliwości, predyspozycje emocjonalne, etc. a występowanie zaburzeń odżywiania, tak samo jak i innych uzależnień. Tak czy inaczej, nie jest tak, że osoba w rodzinie której ktoś cierpiał na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja, bulimia, kompulsywne objadanie, czy inne, jest z góry skazana na to, że kiedyś będzie zmagała się z podobnymi problemami.

Zaburzenia odzywiania prawdy mity blog

Mit 8: osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania nie mogą jednocześnie mieć problemów z alkoholem, narkotykami, czy innymi używkami

Prawda: Zaburzenia odżywiania są bardzo skomplikowaną chorobą. Co prawda niewiele osób cierpiących na ED ma równocześnie problemy z alkoholem, narkotykami, czy na przykład seksoholizmem. Jednak wśród osób zmagających się z anoreksją, bulimią, kompulsywnym objadaniem się, ortoreksją, czy innymi zaburzeniami ze spektrum ED, stosowanie alkoholu, narkotyków, autoagresja, ryzykowny seks, nadmierny wysiłek fizyczny, niebezpieczny styl jazdy, nadmierne zakupy, internet – potrafią być sposobem na radzenie sobie z doświadczanym wewnętrznym napięciem. Są też osoby uzależnione zarówno od jedzenia, jak i alkoholu, itd. Ostatnio mówi się także o alkoreksji (drunkoreksji), czyli spożywaniu alkoholu w zastępstwie jedzenia.

Mit 9: osoby, które jedzą słodycze lub inne kaloryczne posiłki w towarzystwie, nie mają zaburzeń odżywiania

Prawda: podobnie jak w przypadku mitu numer 6, tak i tutaj, nie należy uznawać tego, co widzimy za jedyny słuszny wyznacznik tego, czy dana osoba cierpi na zaburzenia odżywiania. Jeżeli osoba z anoreksją spożywa w towarzystwie przyjaciół, bądź rodziny, lody, chipsy, czy inne kaloryczne produkty, to nie oznacza to automatycznie, że wszystko jest z nią “w porządku” (w porządku, to kolejne określenie za którym nie przepadam, ale na potrzeby wyjaśnienia tematu będę go stosować). Są to często jedynie pozory.

Mit 10: Terapia lub pomoc psychologiczna są gwarancją „sukcesu” jeżeli chodzi o ED

Prawda: To, czy dana osoba poradzi sobie z zaburzeniami odżywiania i kolokwialnie mówić „wyjdzie na prostą”  jest bardzo indywidualną kwestią. Z pewnością nie można powiedzieć, że udział w psychoterapii, spotkania z psychologiem i/lub stosowanie farmakologii, sprawią że problemy z anoreksją, bulimią, kompulsywnym objadaniem się lub innymi ED, znikną. Moim zdaniem potrzebnych jest kilka czynników łącznie: chęć i determinacja, duża motywacja, profesjonalne wsparcie, odpowiednie warunki, zaangażowanie w terapię i wiele innych.

Źródła:

„Bulimia: program terapii.” M. Cooper, A. Wells, G. Todd

„Zaburzenia odżywiania. Droga do wyzdrowienia” K. Middleton

„Anoreksja i bulimia. Śmiertelne sposoby na życie” B. Szurowska

Skontaktuj się ze mną! Jeżeli masz jakieś pytania do mnie lub chcesz się czymś podzielić, zachęcam do kontaktu mailowego: kontakt@instytutzdrowiapsychicznego.pl

 

Możesz także polubić