Loading...

Dla bliskich osób z zaburzeniami odżywiania – czego nie robić

Dla-bliskich-zaburzenia-odzywiania-czego-unikac-Nasycic-Emocje-Cover

Zachowanie i postępowanie bliskich osoby cierpiącej na zaburzenia odżywiania takie jak anoreksja, bulimia, czy kompulsywne objadanie się ma niebagatelne znaczenie oraz wpływ na proces zdrowienia. Z drugiej strony, to co rodzina, bądź najbliższe otoczenie robi względem osoby  z ED (Eating Disorders) może wpływać na zaostrzenie jej stanu i oddziaływać bardzo destrukcyjnie. 

Trudna sztuka komunikacji i wsparcia osoby z ED (Eating Disorders)

Wyważone postępowanie jest oczywiście bardzo trudne dla rodziców, partnera, rodzeństwa, dzieci bądź przyjaciół osoby zmagającej się z ED. Często kompletnie nie rozumieją oni jak można mieć problem z jedzeniem bądź niejedzeniem. Nie są w stanie pojąć motywów działania i przyczyn zaburzeń odżywiania. To wszystko może powodować zwiększanie dystansu między nimi, a osobą cierpiącą na ED, która zaczyna się coraz bardziej wycofywać, bronić, unikać, bądź atakować bliskich.

Ja też spotykałam się z przejawami niezrozumienia ze strony mojej rodziny. Przecież wystarczy „normalnie” jeść, spożywać posiłki gdy czuje się głód, przestać jeść kiedy czuje się sytość i wszystko będzie dobrze. To błędne myślenie, ponieważ osoby zmagające się z anoreksją, bulimią, czy kompulsywnym objadaniem się mają zupełnie inne podejście do jedzenia. Zachowania, które dla większości społeczeństwa oraz ich bliskich uznawane są za oczywiste, dla nich wcale takie nie są. Zaburzenia odżywiania wiążą się z czymś więcej niż jedzenie o czym pisałam już wcześniej.

Czego nie robić, jak nie mówić, jak nie postępować względem osoby cierpiącej na zaburzenia odżywiania

Poniżej zebrałam listę na którą składają się zachowania, reakcje i działania, które zdecydowanie NIE pomagają osobie z zaburzeniami odżywiania. Są destrukcyjne, stanowią bariery w komunikacji z osobą cierpiącą na ED oraz jej nie wspierają.

  • dawanie „dobrych” rad i doradzanie, np. „Zjedz coś, nic nie jadłaś od rana”
  • krytykowanie, np. „Jak możesz tyle jeść. Normalni ludzie tyle nie jedzą!”
  • stawianie diagnozy, pouczanie i doszukiwanie się ukrytych motywów postępowania, np. „Prowokujesz kłótnie bo chcesz znaleźć pretekst żeby się najeść!”
  • porównywanie z innymi, np. „Zobacz, Twoja siostra potrafi normalnie zjeść i nie robi z tego problemu”
  • ośmieszanie, np. „Ale jesteś chuda/gruba!”
  • komentowanie wzrostu lub spadku wagi, np. „Chyba przytyłaś?”
  • namawianie do jedzenia i stawianie kogoś w niezręcznej sytuacji, np. „Zjedz obiad, specjalnie dla Ciebie przygotowałam”
  • chwalenie za jedzenie/niejedzenie, np. „Pięknie dziś zjadłaś śniadanie”
  • zadawanie zbyt wielu niewłaściwych pytań, które osaczają osobę cierpiącą na zaburzenia odżywiania, np. „Co dziś jadłaś? Ile tego było? Dlaczego tak mało? Wymiotowałaś dzisiaj?”
  • grożenie, szantaż i wzbudzanie poczucia winy, np. „Masz to natychmiast zjeść bo inaczej nie będę się do Ciebie odzywać”
  • wyśmiewanie, np. „Hahaha, boisz się zjeść ziemniaki? One przecież nie gryzą”
  • oskarżanie i osądzanie, np. „Przez Ciebie nie możemy być normalną rodziną. Jesteś okropna!”
  • unikanie rozmawiania o problemie, np. „Nie chcę rozmawiać z Tobą o tym, że wczoraj wymiotowałaś”
  • zaprzeczanie istnienia problemu, np. „Z naszą córką nic złego się nie dzieje”
  • uspakajanie w formie rozkazywania i/lub zaprzeczania emocji osoby z ED, np. „Przestań płakać, to nie powód do łez”
  • nieprzyznawanie się do własnych błędów lub niewiedzy, np. „Moje chwalenie Twojego jedzenia na pewno Ci pomoże, zobaczysz”
  • wzbudzanie litości i/lub przenoszenie uczuć na inną osobę, np. „Proszę Cię, zjedz coś, wpędzasz mnie swoim zachowaniem do grobu, ja tego nie wytrzymam”
  • emocjonalne oddalenie się od osoby cierpiącej na zaburzenia odżywiania: okazywanie jej chłodu, obojętność, brak czasu, niepoświęcanie uwagi, niesprawiedliwe traktowanie, ignorowanie, itd.

Powyższy wachlarz negatywnych zachowań jest naprawdę rozległy, dlatego ważne jest aby osoba bliska (rodzice, dziecko, partner, rodzeństwo, przyjaciele) osoby zmagającej się z zaburzeniami odżywiania analizowały, to co robią i mówią. Zdaję sobie sprawę z tego, że zwłaszcza na początku może być to trudne oraz wymagać dużo wysiłku. Sama wielokrotnie obrażałam się na mojego męża i krzyczałam „w ogóle mnie nie rozumiesz!”, kiedy postępował na któryś z powyższych sposobów, mówił coś niewłaściwego, zachowywał się w opisany powyżej sposób. Mimo tego, że on starał mi się pomóc, to nie od razu wiedział, co robić, a czego unikać. Na to wszystko potrzeba czasu, cierpliwości i praktyki.

W dalszej kolejności napiszę o tym co robić, jak postępować oraz co działa konstruktywnie.

Źródła:
„Bulimia: program terapii.” M. Cooper, A. Wells, G. Todd
„Zaburzenia odżywiania. Droga do wyzdrowienia” K. Middleton
Anoreksja i bulimia. Śmiertelne sposoby na życie” B. Szurowska

Skontaktuj się ze mną! Jeżeli masz jakieś pytania do mnie lub chcesz się czymś podzielić, zachęcam do kontaktu: kontakt@nasycicemocje.pl

Możesz także polubić